مسعود رضایی | آلبوم «تا…»

«تا…» شبیه به فریادی‌ست که از دل مسعود رضایی سر باز کرده و تبدیل به آلبومی اینسترومنتال شده. مسعود رضایی نوازنده سه‌تار و آهنگ‌ساز، پیش از این آلبومی به نام «عدم» را کار کرده بود.

سامان کرم پور
مسعود رضایی آلبوم تا... عدم محسن نامجو مصباح قمصری یحیا الخنسا

«تا…» شبیه به فریادی‌ست که از دل مسعود رضایی سر باز کرده و تبدیل به آلبومی اینسترومنتال شده. مسعود رضایی نوازنده سه‌تار و آهنگ‌ساز، پیش از این آلبومی به نام «عدم» با همکاری «نوید افقه» را کار کرده بود. آلبوم «تا…» با حفظ چارچوب دستگاه‌های ایرانی، فضایی نو را به وجود آورده و روال قطعات، گذار مسعود رضایی از جایی که بوده «تا…» نقطه‌ی جدیدی که قرار گرفته را نشان می‌دهد. چه از نظر حسی و چه از بابت موسیقی. آوازِ متفاوت «محسن نامجو»، استفاده‌ی به‌جا از گیتار الکتریک، درامز و بَم‌کمان، در کنار سه‌تار و نِی ترکیبی یک‌دست و گوش‌نواز را به‌وجود آورده. در این آلبوم که بر اساس صدادهی و آهنگ‌سازی سه‌تار اتفاق ‌افتاده، ساز «نِی» هم هویت خودش را پیدا می‌کند و نقشی متمایز را ایفا می‌کند.

آلبوم «تا…» که بصورت فیزیکی و دیجیتال خارج از ایران منتشر شده، در اسپاتیفای و آی‌تیونز قابل شنیدن است.

گاه روزهای گس و تاریک، ردی عمیق بر بدنه‌ی زندگی به‌جا می‌گذارند که نفس را به شماره می‌اندازد و بر سختی تحمل دنیای ناخوشایند امروزمان می‌افزاید. سیاهی‌هایی از جنس رنج و اندوه که تکرار مکررشان طاقتمان را طاق می‌کنند. گویی این روزها تاوان کوتاه لحظه‌های وجد است، دردناک است حقیقتی چنین تلخ و تیره.
“تا” برای من گونه‌ای ثبت آن لحظات و به صدا درآوردن زخمی است که بر تمام من به‌جا مانده. این آلبوم زاییده‌ی دورانی است که زیر فشاری بی‌امان و سهمگین خرد می‌شدم، می‌شکستم و به خود می‌پیچیدم، منحصرا به جرم بیان حق و اعتراض به آنچه نمی‌بایست می‌بود، نباید باشد، ولی هست. ممتد بود سیاهی و زمان متوقف. گمان دارم در جغرافیای ما “ایران” جبر به پذیرش له شدن و له‌له زدن در تمنای ذره‌ای اختیار، بهنجار محض است و “جملگی” محکومیم به اجابت.
قطعات خلق شده، سازها و خط‌های آواز با لحاظ امضای فردی و با کار مشترک و رسیدن به زبانی قابل درک متقابل به بدنه‌ی اصلی کار افزوده شده. بخت خوش در این برهه امکان همکاری با هنرمندان آگاه، مسلط و حاذقی انجامید که وجودشان برآیندی این چنین را موجب شد. هدفی فرازمینی و موهومی اما در کار نبود. ” بیان” تنها بهانه برای ثبت بود و بس.

آهنگ‌ساز و نوازنده‌ی سه‌تار: مسعود رضایی

آواز: محسن نامجو

نی: امیرحسام زبردست

گیتار الکتریک: کیارش اعتمادسیفی

بم‌کمان: مصباح قمصری

درامز: یحیی الخنسا

میکس و مستر: آرش میتویی

در ادامه بخوانید