از زیرزمین تا پشت بام – تراژدی گروه The Yellow Dogs

ساغر اسماعیلی
ساغر اسماعیلی
فیلم تئاتر از زیرزمین تا پشت بام داستان گروه یلو داگز سگ های زرد yellow dogs

تئاتر از زیرزمین تا پشت بام – تراژدی قتل 3 عضو گروه موسیقی The Yellow Dogs

 
اعضای یک بند موزیک ایرانی – به جز یک نفر – که قبلا در ایران به صورت زیر زمینی فعالیت می‌کردند، در آمریکا با اسلحه کشته شده‌اند .
رفیع، که قبلا جزو یک بند متال بوده است و حالا سبک دیگری کار می‌کند، وضع مالی خوبی در آمریکا ندارد . او با یک اسلحه‌ی صد و پنجاه هزار دلاری که فروش آن به افراد معمولی ممنوع است. باقی اعضای بند را که پیشتر دوستان نزدیکش بوده‌اند و به تازگی او را از گروه حذف کرده‌اند کشته است .
به گلوی کیارش شلیک شده، اسی روی مبل کنار گیتارش کشته شده و پوریا به سرعت درون کمد قایم شده است . رفیع بعد از کشتن دوست‌هایش پیش از این که توسط پلیس دستگیر شود به پشت بام فرار می‌کند و خودش را با همان اسلحه میکشد .
حالا خواهر رفیع، دوست مشترک پوریا و کیارش، دوست دختر کیارش و پوریایی که زنده است در جایی که مشخص نیست متعلق به چه مکانی است جمع شده‌اند . دوست دختر کیارش – كه يك دختر اسكاتلندی است و در امريكا زندگي میكند – از رفتارهای کیارش می‌گوید از عشقش و از خانه‌ای که دیگر هرگز کیارش را به خودش نخواهد دید . خواهر رفیع، از رفیع و مشکلات خانه‌شان می‌گوید . از این که هنوز ته دلش شاید باور نکرده است رفیع قاتل است . او از حرف‌هایی که رفیع برایش میگفته می‌گوید و از مشکلاتی که با دوست‌های نزدیکش پیدا کرده است و از معماهایی که شاید تا آخر معما می‌مانند . دوست مشترک پوریا و کیارش، از خاطراتشان می‌گوید و از مشکلات یک نوازنده‌ی زیر زمینی بودن . از ترس و فرار و خنده‌هایشان می‌گوید و از هر آنچه كه دیگر نخواهد بود. پوریا اما از معجزه‌ای که دوستش ندارد ….
از زیرزمین تا پشت بام بام داستان رفاقت‌های نزدیکی است که به بهانه‌ی هنر می‌میرد . داستان سختی‌های عشق به موزیک است و ادامه دادنش درون خانواده‌هایی که والدین معتقد هستند موزیک شغل نیست . داستان کنسرت‌های زیر زمینی و فویل پیچیدن دور چراغ و ساختن استیج با وسایل ابتدایی . داستان ترس از دستگیری و زندان .

گروه yellow dogs
سال 2013 سروش و آرش فرازمند و علی اسکندریان که در محله بروکلین نیویورک ساکن بودند با شلیک علی اکبر رفیع، به قتل رسیدند. زمان حمله دو عضو دیگر گروه، سیاوش کرم پور و کورش میرزایی در محل وقوع حادثه حضور نداشتند.

 

صحنه همانطور که باید طراحی شده . یک فضای خالی بدون هیچ‌گونه وسیله‌ی اضافی که قرار باشد زیبایی به صحنه ببخشد . نور پردازی صحنه کاملا هوشمندانه است . ترکیب نور قرمز و رنگ مشکی که تداعی‌گر یک قتل و جنایت است و همچین طراحی نورهایی که جایگاه هر نفر را به درستی مشخص می‌کند .
موزیک داستان اما از نقاط ضعف داستان است . انتخاب موسیقی‌ای که کمترین ارتباط را با خاطرات و علاقه‌های اعضای بند موزیک دارد . نقاط اوج را آن‌طور که باید به تصویر نمی‌کشد و در اوج نمایش، جای خالی یک موزیک مرتبط حس می‌شود . سراسر نمایش پسر از پینک فلوید و متال و دیگر علاقه هایشان می‌گوید و در عوض موزیک کمترین ارتباط را با علاقه هایشان دارد و به جای آن که شاهد شنیدن موسیقی مورد علاقه‌ی شخصیت‌های نمایش باشم، – احتمالا- به موزیک مورد علاقه‌ی کارگردان گوش می‌دهیم .
از زیرزمین تا پشت بام بام چهار مونولوگ است که شما را وارد دنیای خیالی چند موزيسين می‌کند . پس اگر از آن دسته از مخاطبانی هستید که دوست دارید به خاطرات آدم‌ها و پیچ و خم زندگی‌هایشان گوش دهید لینک زیر را لمس کنید و فیلم تئاتر آن را ببینید.

[button color=”red” size=”small” link=”http://filmnet.ir/film/3838/%D8%A7%D8%B2-%D8%B2%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%AA%D8%A7-%D9%BE%D8%B4%D8%AA-%D8%A8%D8%A7%D9%85″ icon=”” target=”false”]لینک تماشای فیلم تئاتر[/button]

در ادامه بخوانید