چهارشنبه , ۱ آذر ۱۳۹۶
صفحه اصلی » موسیقی » کوئنتین تارانتینو و هشت نفرت انگیزش

کوئنتین تارانتینو و هشت نفرت انگیزش

جنیفر جیسن لی در نقش دیزی دامرگو در این صحنه از فیلم هشت نفرت انگیز (Hateful Eight) ساخته کوئنتین تارانتینو ، آهنگ Jim Jones At Batony را اجرا می کند.

برنده ی جنگ ، فقط خود جنگ است . بیشتر آدم ها در جنگ ها می میرند و فقط چند تایی باز می گردند . زنجیره ی نفرت ها و انتقام ها تمامی ندارد . سفید ها از سیاه ها نفرت دارند و سیاه ها انتقام آن نفرت را می گیرند . سیاه ها در سپاه سفید ها سرخ ها و مکزیکی ها را قتل عام کرده اند . نفرت مشترک آدم ها را به گروه تبدیل می کند . آدم ها هر کدام نفرت و انتقام شخصی خود را دنبال می کنند . در دنیای تارانتینو کسی بر حق نیست . حق عبارت است از رعایت معیار های شخصی . همه تا دم آخر به معیارهای خود پایبندند . خشونت ، تزویر و بی رحمی صفاتی نیست که آدم های تارنتینو را بد یا ضد اخلاق جلوه دهد . در دنیای او شاید آدم بیگناه وجود داشته باشد ، اما آدم خوب وجود ندارد همان طور که آدم بد هم کمتر به چشم می خورد . معیارهای دنیای تارانتینو با تضاد شناسایی نمی شوند . آدم های او مجبورند راهی که برگزیده اند یا برایشان برگزیده اند را تا آخر و بدون شک و تردید و تنها با اتکا به غریزه ، غریزه ی حیوانی ی ساده و ناب ، دنبال کنند . آنها خوب و بد را قضاوت نمی کنند . آنها زنده می مانند . تنها فضیلت در این دنیا عبارت است از جان به در بردن . آنکه زنده می ماند ، پیروز است و حقیقت را شکل می دهد تا زمانی که دیگر زنده نباشد . تارانتینو این دنیا را می ستاید و همزمان از آن بیزار است و دوست دارد بیننده از او و از دنیای او یا آنگونه که او دنیای وحشت آور را تصویر می کند بیزار باشد و هم زمان از آن لذت ببرد . او ما را در لذت بردن از گناهان دنیایش شریک می کند و می پرسد کیف کردی ؟ اگر نکردی دروغگویی . اگر کردی تو هم به همان اندازه بی رحم و سنگدلی و در روز واقعه رحمی نشان نخواهی داد . تارانتینو به این ترتیب بنیان تمدن موجود را نقد می کند و نقش فریبکارانه شهروندان در این منازعه دلخراش را آشکار می کند . او به رستگاری اعتقادی ندارد . دنیای او یکسره به شیطان واگذار شده است ‌.
انیو موریکونه و کوئنتین تارانتینو 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *