دوشنبه , ۱ آبان ۱۳۹۶
صفحه اصلی » آرتیست ها » امید هاشمی – پرفورمنس بیا صحبت کنیم

امید هاشمی – پرفورمنس بیا صحبت کنیم

امید هاشمی ، متولد مهر ماه ۱۳۶۵، به خاطره شرایط خانوادگی اش، همواره در سفر بود. از ۱۳۶۷ تا ۱۳۷۱ در ترکیه، سپس ایران، پاکستان، و از فوریه ۲۰۰۶ در پاریس مشغول به ادامه تحصیل در رشته « هنر‌های نمایشی » در دانشگاه پاریس ۸ شد.
امید تا کنون در جشنواره‌های متعددی چون : « جشنواره بین المللی منچستر »، « جشنواره آوینیون »، « جشنواره تئاتر بولنیا »، « جشنواره ارپانتور فرانسه »، “جشنواره بین المللی تئاتر فجر” و … شرکت کرده.
امید هاشمی پس از گذراندن دور‌های مختلف تئاتر با اساتیدی چون، حمید سمندریان و ژاک لسلل به فیزیکال تئاتر و سپس به رقص معاصر روی آورد. بعد از آن بود که با هنر پرفورمنس آشنا شد. به شدت به کار‌های مارینا ابرامویچ علاقه پیدا کرد و سعی‌ کرد تا از بدنش به عنوان “ضامن واقعیت” استفاده کند.
سر انجام در فوریه ۲۰۰۹ از نزدیک با مارینا ابرامویچ آشنا شد، و پس از گذراندن یک دوره کارآموزی با « مادر خوانده پرفورمنس آرت » تحت آموزش خصوصی ابرامویچ قرار گرفت و به کار و آموزش با مارینا ادامه داد. از همین طریق و تحت پروژه « زندگی‌ و مرگ مارینا ابرامویچ » با رابرت ویلسون کارگردان بزرگ آمریکای آشنا شد و تجربه همکاری با او را نیز به دست آورد.
وی پس از اتمام مقطع دکترا در دانشگاه پاریس ۸ با موضوع «راهبرد‌های افرینش در پرفورمنس آرت » به ایران بازگشت و به تجربیات جدیدی پرداخت و هم اکنون در هند مشغول فعالیت می باشد. کتاب او با عنوان «راهبرد‌های افرینش در پرفورمنس آرت» نیز به زبان فارسی توسط نشر قطره ترجمه و چاپ شده است و در دسترس عموم می باشد.
ویدئو”بیا صحبت کنیم” یکی از معروف ترین ویدئو های اوست که در سال ۲۰۱۲ ساخته شده است. در این ویدئو بدن و زبان در کنش باهم قرار می گیرند و سعی می کنند تقابلی بین امر فیزیکی و ذهنی ایجاد کنند.(بدن همانند بسیاری از کارهای امید هاشمی یکی از محورهای اصلی کار است و خود نیز تبدیل به نوعی رسانه در کنار کلام می شود) در این ویدئو هنرمند در حال توضیح کلماتی می باشد و فردی به او تودهنی می زند، تودهنی تنبیهی است که در قبال حرف نا پسند یا اضافی زده می شود، عملی فیزیکی و خشن که برای جلوگیری و ساکت کردن فرد دیگر در قبال کاری که مورد تایید دیگری نباشد انجام می شد. در اینجا تو دهنی پاسخی است در قبال توضیح کلمات و خوانش آن با صدایی رسا طوری که انگار برای همه خوانده می شود و آنقدر ادامه پیدا می کند که هنرمند را به خنده می اندازد و دست از خواندن و توضیح دادن بر می دارد.
اما این سوال پیش می آید که توضیح دادن حرف اضافی است؟ یا خواندن برای عموم؟، یا دیگری ای که قدرت دارد و می تواند تودهنی بزند از کلمات یا شفاف سازی (توضیح دادن) خوشش نمی آید و یا دوست دارد آنچه او می خواهد گفته شود؟

ویدئو آرت های دیگر این هنرمند

یک نظر

  1. قسمت آخر توضیحات یه مقدار اشتباه برداشت شده چون کسی که تو دهنی رو میزنه فارسی بلد نیست و معانی رو نمیفهمه و فقط هر جا که احساس کنه و دلش بخاد میزنه و به نظرم این دقیقن همون سانسورهای سلیقه ای رو نشون میده

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *